براساس ماتريس استراتژي اصلي، هر سازمان در هر وضعيت، در يکي از خانه‌هاي متعلق به ماتريس استراتژي‌هاي اصلي قرار مي‌گيرد. همانگونه که درشکل شماره 10 زير نشان داده شده است، ماتريس استراتژي اصلي بر پايه دو بعد قرار دارد:‌ موضع رقابتي و رشد بازار. براي هر يک از خانه‌هاي اين ماتريس استراتژي‌هايي که براي سازمان مناسب است و مي‌توان آن‌ها را به اجرا درآورد به ترتيب فهرست شده است.

 

رشد سريع بازار     موقعيت رقابت قوي  خانه 1 1.توسعه بازار 2.رسوخ در بازار 3.توسعه محصول 4.يکپارچگي عمودي به بالا 5.يکپارچگي عمودي به پائين 6.يکپارچگي افقي 7.تنوع همگون	خانه2 1.توسعه بازار 2.رسوخ در بازار 3.توسعه محصول 4.يکپارچگي افقي 5.واگذاري 6.انحلال   موقعيت رقابت ضعيف
خانه 3 1.کاهش 2.تنوع همگون 3.تنوع افقي 4.تنوع ناهمگون 5.واگذاري 6.انحلال   رشد کند بازار	خانه4 1.تنوع همگون 2.تنوع افقي 3.تنوع ناهمگون 4.مشارکت

 
 شکل شماره 10ـ مدل استراتژي‌هاي اصلي(ديويد.1381، ص 3ـ382

سازمان‌هايي که در خانه 1 از ماتريس استراتژي اصلي قرار گيرند در وضعيتي بسيار عالي به سر مي‌برند و مناسب‌ترين استراتژي‌ها براي آن‌ها، رسوخ و توسعه بازار کنوني و نيز توسعه محصول است. اگر سازمان داراي منابع زياد باشد بهتر است از استراتژي يکپارچگي عمودي به بالا و پائين و افقي بهره بگيرد و در صورتي که خود را متعهد به توليد عرضه يک محصول منحصر به فرد مي‌داند تنوع همگان مي‌تواند خطرات ناشي از آن را کاهش دهد.

سازمان‌هاي قرار گرفته در خانه 2 بايد ارزيابي مجددي از بازار داشته باشند زيرا اگرچه بازار رو به رشد است اما آن‌ها توان رقابت کمتري دارند و بايد علت آن را بررسي کنند. به دليل رشد سريع بازار اولين گام استفاده از استراتژي تمرکز است. توجه بر يکپارچگي افقي و يا فروش بخش‌هايي از سازمان يا حتي منحل کردن آن بايد در دستور کار باشد.

سازمان‌هايي که در خانه 3 قرار مي‌گيرند در صنعتي فعاليت دارند که رشد کمتري داشته و از نظر رقابتي هم وضع مطلوبي ندارند لذا بايد با تغييرات اساسي از نابودي رهايي يابند. کاهش دارايي‌ها و هزينه‌ها نخستين گام است و راه ديگر خارج ساختن منابع از فعاليت‌هاي کنوني و انتقال آن به حوزه‌هاي ديگر است.

سازمان‌هاي مستقر در خانه 4 از نظر رقابتي وضعيتي مناسب دارند اما صنعتي که در آن فعالند رشد کمتري دارد. اين شرکت‌ها از توان لازم برخوردارند لذا مي‌توانند از استراتژ‌ي‌هاي متنوع همگون، ناهمگون و افقي استفاده کرده و يا استراتژي مشارکت را برگزينند.

همان‌طوري که ملاحظه مي‌شود چهارچوب اين مدل شبيه مدل‌هاي BCG و GE است اما کاستي‌هاي آنان را تا حدي رفع کرده است. نکته حائز اهميت اينکه استراتژي‌هاي نام برده شده در اين مدل مربوط به سطح سازماني است و در استراتژي هاي کسب و کار و وظيفه‌اي کاربرد ندارند. اگر سازماني براساس اين مدل استراتژي‌هاي کلان خود را طراحي کرد براي تدوين استراتژي‌هاي سطوح کسب و کار و وظيفه‌اي بايد از مدل هاي ديگر استفاده کند.